Tag Archives: κλασσικος μαραθωνιος αθηνων

Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών 2012

18 Nov
Αυτό είναι ένα guest post, ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία! Διαβάστε περισσότερα για τους αγώνες μου στο νέο μου blog: My Races

Όλα είχαν ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2010 όταν συνειδητοποίησα ότι η γυμναστική σε κλειστούς χώρους όπως τα γυμναστήρια δεν με γέμιζε και μου φαινόταν περισσότερο σαν αγγαρεία και είπα να ξεκινήσω κάτι πιο απλό και ίσως πιο ωραίο: το τρέξιμο!

Αμέσως λάτρεψα το γεγονός ότι μπορούσα χωρίς καμία προετοιμασία ή διαδικασία ή αναμονή να γυμνάζομαι, χωρίς τηλεοράσεις ή μουσικές που δεν επιλέγω ή κάποιες από τις ιδιαιτερότητες που συναντάει κανείς μέσα σε ένα γυμναστήριο. Η άμεση και καθημερινή επαφή μου με την φύση είναι κάτι που αμέσως με έκανε να αγαπήσω αυτή τη δραστηριότητα και να την ζητάω καθημερινά.

Τα πράγματα από τότε εξελίχθηκαν άλλοτε με αργό και άλλοτε με γρήγορο ρυθμό μέσα από πολλαπλά σημεία και διαδικασίες:

  • διάβασα βιβλίαforum, blog, website με ιατρικά ζητήματα
  • συζήτησα με έμπειρους και νέους δρομείς, με προπονητές
  • προπονήθηκα με την βοήθεια ενός εκπληκτικού προπονητή
  • συμμετείχα σε 30 μήνες σε περίπου 20 αγώνες
  • φόρεσα (μην γελάτε, είναι σημαντικό κεφάλαιο και αυτό!),
  • δοκίμασα φαγητά, ώρες, συνήθειες, μουσικές, παρέες, διαδρομές, software για να καταγράφω την πρόοδο κ.α. (και αυτό μάλλον είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο!),
  • έπαθα και έμαθα (ευτυχώς δεν έπαθα πολλά αλλά αυτά που μάθαινα είναι αντιστρόφως ανάλογα!),
  • αφιέρωσα πολύ χρόνο, άλλαξα τις προτεραιότητές μου, κούρασα πολύ κόσμο,
  • πόνεσα, κουράστηκα και ίδρωσα πολύ

και όλα αυτά για να καταλήξω στις 11 Νοεμβρίου 2012, για πρώτη φορά, στις 5.30 το πρωί με άλλους δρομείς να περιμένω τα λεωφορεία για να μας πάνε στον Μαραθώνα για να τρέξουμε τον Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών 2012, τον πρώτο μου Μαραθώνιο.

30ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθηνών

Αμέσως είχα μία υποψία ότι η διοργάνωση θα είναι πολύ ανώτερη από οτιδήποτε έχω δει μέχρι τώρα. Οι εθελοντές που οργάνωναν σε ποια λεωφορεία θα μπούμε ήταν πολύ αφοσιωμένοι και σοβαροί σε αυτό που έκαναν και δούλευαν σκληρά. Μπήκαμε στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε για τον Μαραθώνα κάνοντας ακριβώς την διαδρομή που θα έπρεπε να τρέξουμε σε πολύ λίγες ώρες με αντίθετη κατεύθυνση. Μεγάλη απόσταση αλλά αυτό το ξέρουμε ήδη! :)

Φτάνουμε στον προορισμό και πάλι οι εθελοντές είναι παντού: οργανώνουν τα λεωφορεία και μοιράζουν πλαστικά για να μην κρυώνουμε! Εκπληκτικοί, είναι εκεί από τόσο νωρίς και στέκονται τόσες ώρες μέσα στο κρύο, απλά φοβεροί! Φτάνουμε στην αφετηρία και ξανά η οργάνωση αποδεικνύει την εμπειρία της: οι χημικές τουαλέτες είναι άπειρες και δεν δημιουργείται κανένας συνωστισμός ή πρόβλημα.

Αρχίζουμε και συναντάμε φίλους και γνωστούς και αρχίζουν οι φωτογραφίες, τα αστεία και τα πειράγματα, όλοι είμαστε χαλαροί και έτοιμοι. Η ώρα περνάει πολύ γρήγορα και πριν το καταλάβουμε έρχεται η ώρα να δώσουμε τα πράγματά μας στα φορτηγά για να μας περιμένουν στον τερματισμό και να προχωρήσουμε για να πάρουμε τις θέσεις μας στην εκκίνηση.

Κλασσικος Μαραθωνιος Αθηνων 2012 - Εκκίνηση στον Μαραθωνα
Κλασσικος Μαραθωνιος Αθηνων 2012 – Εκκίνηση στον Μαραθωνα

Η εικόνα πάνω από την γέφυρα που μας οδηγούσε στα μπλοκ εκκίνησης είναι μαγική: Ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο που προθερμαίνεται ενώ ήδη οι πρώτοι παίρνουν τις θέσεις τους. Το πλήθος των δρομέων είναι από μόνο του εντυπωσιακό, 8000 άτομα έχουν ετοιμαστεί και βρίσκονται εκεί για να τρέξουν έναν αγώνα που κατά την γνώμη μου είναι όντως κάτι ιδιαίτερο: Σε όλο τον κόσμο οι αγώνες μεγάλων αποστάσεων είναι 5 χλμ, 10 χλμ ή κάτι επίσης «στρογγυλό» όμως για κάποιο λόγο, ξανά σε όλο τον κόσμο, οι δρομείς θεωρούν ορόσημο την απόσταση των 42,195 χλμ και αυτή την απόσταση την ονομάζουν μαραθώνιο, με το όνομα μίας μικρής περιοχής στην Αττική όπου πριν από 2502 χρόνια έγινε ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός το οποίο θα παραμείνει για πάντα ζωντανό μέσα από την απίστευτη προσπάθεια που θα καταβάλουν για πάντα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο, κάθε χρόνο, με σκοπό να ολοκληρώσουν την ίδια πρόκληση. Μία πρόκληση η οποία πολλές φορές ξεπερνάει τις δυσκολίες που βάζει το σώμα και η φυσική και προκαλεί ακόμα και το μυαλό.

Σταματάω την φιλοσοφία (προσωρινά) και προχωράω στην περιγραφή του αγώνα: Τελευταίες φωτογραφίες, η μουσική μας «ανεβάζει», χωριζόμαστε για να βρούμε τις θέσεις μας στα block, ακούμε τον εκφωνητή να μας εμψυχώνει (ακόμα και αυτός ήταν καλός και ας είχε έναν δύσκολο ρόλο!) και αρχίζουν οι πιστολιές (για την έναρξη του αγώνα, το καταλάβατε ε;!) και τα πυροτεχνήματα για ακόμα περισσότερο μπούγιο! Μετά από 15 λεπτά που δεν κατάλαβα πότε πέρασαν ήρθε και η σειρά μου. Τόσος κόσμος δίπλα και όμως δεν υπάρχει καθόλου στριμωξίδι, μόνο χαμόγελα και μία γλυκιά προσμονή. Φεύγουμε!

Η πρώτη ώρα του μαραθωνίου

Τα πρώτα 5 χλμ πέρασαν χωρίς να το καταλάβω, την περισσότερη ώρα σκεφτόμουν αν είμαι ΟΚ, αν πατάω στη σωστή πλευρά του δρόμου ή ο δρόμος έχει λίγη κλίση (άκου κόλλημα πρωί-πρωί), φτάνουμε στον τύμβο, τα πρώτα νερά και εκεί η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη: Ο αγώνας θα έχει πραγματικά πολλούς θεατές, πολύ και ακούραστο κόσμο να μας υποστηρίζει συνεχώς με φωνές και χειροκροτήματα, ένα ακόμα μαγικό σημείο αυτής της ημέρας! Η εικόνα αυτή ενισχύθηκε όταν φτάσαμε στη Νέα Μάκρη (10ο χλμ). Άπειρος κόσμος, όλες οι ηλικίες και πολλές εθνικότητες ομορφαίνουν την ημέρα μας και βοηθάνε αφάνταστα την προσπάθειά μας με φωνές, χαμόγελα, high-fives από πιτσιρίκια, μουσικές και ότι μπορούσε ο κάθε ένας! Απίστευτοι, πραγματικά απίστευτοι!

Εκεί βλέπω και τους φίλους Γιώργο και Νίκο οι οποίοι απαθανατίζουν τον αγώνα με ένα αποτέλεσμα που θα κολακέψει και θα μαγέψει όλους τους δρομείς του 30ου Κλασσικού Μαραθωνίου Αθηνών 2012 (περισσότερα για τις φωτογραφίες σύντομα online). Κάπου εκεί αρχίζω να παίρνω πιο σοβαρά τις σκέψεις που είχα από το 5ο χλμ: Πάω αρκετά πιο γρήγορα από αυτό που θέλω ή πρέπει ή έχω προπονηθεί για να κάνω. Έχω προπονηθεί για να το πάω με περίπου 7 λεπτά το χιλιόμετρο, άντε επειδή τα δείγματα τον τελευταίο καιρό ήταν ενθαρρυντικά (π.χ στο Spetses Mini Marathon πήγα με περίπου 6:05) να το πήγαινα με 6:40 αλλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να το πάω πιο γρήγορα, σκοπός μου ήταν να τερματίσω σε λιγότερο από 5 ή 6 ώρες (άρα ουσιαστικά με ενδιέφερε μόνο να τερματίσω – ο χρόνος δεν ήταν ποτέ ζητούμενο) και να τερματίσω χωρίς προβλήματα. Τα πρώτα 10 χλμ τα έχω πάει με περίπου 6:10 άρα πρέπει να κόψω. Εκεί συναντάω τους smurfs, δρομείς με τους οποίους είχα πάει ένα αρκετά μεγάλο τμήμα στις Σπέτσες και ήξερα ότι είμαστε πάνω-κάτω στα ίδια. Πολύ καλά παιδιά, μου εξηγούν ότι ήδη πήγαινα πιο γρήγορα από τον στόχο μου και με αυτά και με τα άλλα έχουμε φτάσει Ραφήνα, το σημείο απ’όπου ξεκινάει η ανηφόρα.

Το πρώτο δύσκολο κομμάτι του Κλασσικού Μαραθωνίου

Ανηφόρα – ξεανηφόρα, εγώ ένιωθα καλά και το απολάμβανα, ξανά όπως και στις Σπέτσες. Προχώραγα άνετα (όπως αποδείχθηκε μετά είχα όντως κόψει ταχύτητα και πήγαινα με περίπου 6:35/χλμ), συζήταγα με άλλους δρομείς, χαιρέταγα όλους τους θεατές που είχαν έρθει για να μας στηρίξουν (να το ξαναπώ; Απίστευτοι, φοβεροί!), μίλαγα στους ξένους που είχαν έρθει στην Ελλάδα για να τρέξουν την αυθεντική διαδρομή του μαραθωνίου ενώ αρκετοί από αυτούς φαίνεται να μην είχαν προετοιμαστεί για την ανηφόρα αλλά σίγουρα είχαν προετοιμαστεί πολύ καλά ενδυματολογικά οι περισσότεροι με αναφορές στη χώρα προέλευσής τους, ευχαριστούσα τους εθελοντές, τους αστυνομικούς και τους διασώστες που ήταν σε κάθε γωνία σχεδόν της διαδρομής!

Πολύ γρήγορα (για την ακρίβεια 3 ώρες & 20 λεπτά μετά την εκκίνηση – ίσως όχι και τόσο γρήγορα!) είχαμε φτάσει στο 30χλμ, στον Σταυρό όπου μας περίμενε η αγαπημένη μου μπάντα κρουστών και όλα πήγαιναν καλά! Κανένας πόνος, ενόχληση ή κάτι. Στο 32, λίγο πριν την ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή πετυχαίνω ξανά τον Νίκο και τον Γιώργο που είχαν έρθει με μηχανές από τον Διόνυσο και έβγαλαν άλλες 1000 φωτογραφίες μέχρι να φτάσω και εγώ. Τι ωραίο θέαμα, να βλέπεις 2 καλούς φίλους να σε στηρίζουν τόσο πολύ, σε μία τέτοια προσπάθεια! Λίγο πιο κάτω (στην ΕΡΤ) συναντάω τον Ορέστη και αμέσως μετά, στο πλάι του δρόμου είναι ο Γιώργος Δούσης, ο προπονητής μας από την Adidas Running Team τα τελευταία 2.5 χρόνια. Τι απίστευτος άνθρωπος! Αποδεικνύει έμπρακτα και καθημερινά πόσο πολύ αγαπάει τον αθλητισμό, τους αθλητές και το τρέξιμο, οι γνώσεις και η εμπειρία του είναι σπάνιες για τα Ελληνικά δεδομένα (δεν είναι τυχαίο ότι ο εκφωνητής στην έναρξη του Μαραθωνίου τον ξεχώρισε από τους διοργανωτές και τον ευχαρίστησε!) και η ικανότητά του να μεταφέρει όλα αυτά σε προφορικό και γραπτό λόγο είναι τόσο σπάνια που αποτελεί πολύτιμο θησαυρό για τους δρομείς! Το είχε πει ότι θα είναι στην διαδρομή για να μας δει όλους και φυσικά το έκανε! Τον ευχαρίστησα για όλα και φυσικά αυτός το μόνο που είχε να πει ήταν «Τρέξε!» :)

Εκεί τα πράγματα έγιναν δύσκολα

Κάπου εκεί τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται παράξενα. Οι μυς έχουν αρχίσει να πιάνονται και τα τζελάκια και τα ισοτονικά δεν φαίνεται να κάνουν διαφορά. Βρίσκομαι μπροστά σε μία στιγμή που είχα συναντήσει πολλές φορές στις προπονήσεις, ειδικά στα long run, νιώθω ότι έρχεται η στιγμή να κόψω ρυθμό, ίσως και να περπατήσω, πρέπει να ξεκουραστώ, νιώθω κουρασμένος. Επειδή όμως το ήξερα ότι θα γίνει αυτό απλά πήρα την απόφαση να μην κόψω, να προχωρήσω όσο πιο δυνατά μπορούσα και να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Αντλώ δύναμη από τους θεατές οι οποίοι αν και σε πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές από τις προηγούμενες φαίνεται να λιγοστεύουν σε βαθμό που γίνονται συλλεκτικοί (ή εγώ ήμουν τόσο κουρασμένος που δεν μπορούσα να τους δω) και από τους εθελοντές οι οποίοι στέκονται ακόμα εκεί με χαμόγελο και μοιράζουν σφουγγάρια και νερά και μας βοηθάνε ασταμάτητα! Λέω στον εαυτό μου, δεν θα σταματήσω να τρέχω, αρχίζω να σκέφτομαι όλες τις εικόνες που έχω δει και ξαναδεί από τον τερματισμό άλλων αθλητών του μαραθωνίου και ξεκινάω την προσπάθεια για τα τελευταία 8-9 χιλιόμετρα.

Η εικόνα είναι πλέον διαφορετική. Πριν, στις ανηφόρες (13 χλμ με 30 χλμ) έβλεπες τον κόσμο χαμογελαστό, με όρεξη και να προσπαθεί. Τώρα έβλεπα τον κόσμο να κόβει ταχύτητα και να το σκέφτεται, να σταματάει και να ζητάει βοήθεια. Έχουμε αραιώσει πολύ μεταξύ μας και δεν έχω ιδιαίτερη παρέα, έχουν ήδη περάσει 4 ώρες, πλησιάζω την Κατεχάκη άρα είμαι περίπου 5-6 χλμ μακριά από τον τερματισμό. Η εικόνα είναι γκρίζα και για αυτό δεν έφταιγαν τόσο τα κτήρια και τα σύννεφα! Τελειώνει η Μεσογείων, στρίβουμε για λίγο Μιχαλακοπούλου και ξανά στροφή για να βγούμε προς Κηφισίας από Φειδιππίδου. Δεν ξέρω, τα πράγματα δεν δείχνουν πλέον απολαυστικά!

Κατηφορίζουμε την Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και γίνομαι πρωταγωνιστής μίας εικόνας που μου είχε χαραχθεί τόσο έντονα από τον Νοέμβριο του 2010 όταν βρέθηκα σε αυτό το σημείο σαν θεατής, περίπου αυτή την ώρα, κατά τις 1-2 το μεσημέρι: Οι δρομείς πλέον έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, τα χαμόγελα είναι σπάνια, μάλλον ο πόνος, η κούραση και η προσπάθεια είναι κυρίαρχα στις εκφράσεις ενώ οι θεατές είναι σχεδόν ανύπαρκτοι σε αυτό το σημείο. Στρίβουμε μπροστά από το Hilton, μπαίνουμε στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας για να κατηφορίσουμε στην Ηρώδου Αττικού, όπου στη διασταύρωση θα μας περίμενε ο Νίκος. Μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο βλέπω τον Παναγιώτη τον γοργοπόδαρο, ο πρώτος χαμογελαστός δρομέας που συναντάω εδώ και ώρα, χαμογέλαγε γιατί είχε τερματίσει σχεδόν μιάμιση ώρα νωρίτερα! Λίγα μέτρα έμειναν λέω και μπαίνω στο Παναθηναϊκό Στάδιο για τον τερματισμό, για να πατήσω τον μαύρο, μαγικό τάπητα που σε κάνει να τα ξεχνάς όλα! Η γραμμή του τερματισμού είναι τόσο κοντά και όμως φαίνεται να είναι τόσο μακριά!

Τερμάτισα!!!

4 ώρες 30 λεπτά 52 δευτερόλεπτα χρειάστηκαν για να ολοκληρώσω τον πρώτο μου Μαραθώνιο, τον 30ο Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών, μισή ώρα λιγότερο απ’ότι περίμενα ότι θα το κάνω λογικά, λιγότερος πόνος απ’ότι περίμενα (ή απλά δεν μπορούσα να τον καταλάβω; Πρέπει να στάθηκα ΠΟΛΥ τυχερός σε αυτό το κομμάτι) και είναι κυριολεκτικά κάτι μεγαλύτερο απ’ότι είχα ποτέ φανταστεί!

Ο Μαραθώνιος δεν είναι μόνο μία μέρα ή 4 ώρες τρέξιμο, είναι πολλές μέρες και ώρες προπόνησης, κούρασης, ιδρώτα, πόνου και προετοιμασίας το οποίο πολλές φορές οδηγεί σε πραγματικά δύσκολες καταστάσεις (δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που «βρήκα τοίχο» ή ότι άλλο ήταν αυτό που είχα πάθει!!).

Στον τερματισμό βρήκα και την σύζυγό μου που είχε τερματίσει ακόμα πιο άνετη, ακόμα πιο χαμογελαστή και πιο γρήγορη απ’ότι μπορεί να το κάνει μία φυσιολογική κοπέλα (επιμένω, είναι μεγάλο ταλέντο ;) ) και πολλούς φίλους, πολύ ωραίες στιγμές. ΟΙ επόμενες μέρες ήταν αφιερωμένες στην ανάρρωση αλλά πάντα υπήρχε μέσα μου η απορία πως κατάφερα να ολοκληρώσω κάτι τέτοιο, η χαρά μου για το πόσο ωραία ένιωθα και ο θαυμασμός μου και η απέραντη εκτίμησή μου για τους εθελοντές, θεατές, δρομείς, διοργανωτές και συμμετέχοντες με οποιονδήποτε τρόπο σε ένα τόσο μοναδικό και μαγικό αθλητικό γεγονός.

Λένε ότι το να τερματίσεις έναν μαραθώνιο σου αλλάζει την ζωή. Δεν είμαι σίγουρος για αυτό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η προετοιμασία για έναν μαραθώνιο και η ολοκλήρωσή του σίγουρα σου αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις την ζωή. Πιστέψτε με αξίζει, γίνεται σημείο-σταθμός στη ζωή.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.